Davian

Begin juni (2018) krijg ik een berichtje van Denise. Graag wil ze weten wat er mogelijk is qua geboortefotografie en daarom plannen we een kennismakingsgesprek. We spreken af bij Riffort (willemstad, Curaçao) en ik word door een 4-koppige ballotagecommissie ontvangen; aanstaande mama Denise, haar zus en twee beste vriendinnen. Ze stellen me 1001 vragen –die kan ik gelukkig allemaal beantwoorden ;)- en we nemen afscheid. Denise is uitgerekend halverwege juli dus de beslissing moet redelijk snel genomen worden…

Tot mijn grote vreugde zegt ze ‘ja!’ en dan begint het grote wachten. Op 22 juli is de uitgerekende datum… Zodra week 38 begint stuur ik Denise een berichtje om te laten weten dat mijn periode van 24/7 stand by staan –en vooral bereikbaar zijn!- begonnen is.

Open album

Dan, op 18 juli krijg ik eind van de middag een telefoontje van Jennise, de zus van Denise; de eerste tekenen van een op handen zijnde bevalling dienen zich aan. Spannend! De avond en nacht verlopen echter rustig en net als ik mijn ontbijt achter de kiezen heb, word ik gebeld door de zus van Denise; ze zijn net gearriveerd in de Kraamkliniek. ,,Kom je ook?”

Ik had mijn cameratas natuurlijk al klaar staan en na wat crackers en een fles water –je weet nooit hoe lang het duurt en als je tussendoor eten gaat halen, kan je net te laat terug zijn- in mijn tas gestopt te hebben, rijd ik naar de Kraamkliniek en kom ik daar even voor 9 uur aan.

In de Kraamkliniek word ik opgewacht door aanstaande papa Rupert, Jennise en natuurlijk bijna-mama Denise. De weeën komen en gaan en af en toe wandelt Denise wat op en neer om de baby te helpen de weg naar buiten te vinden. Intussen wordt het bad gevuld en komt verloskundige Nathalie regelmatig langs om de ontsluiting te controleren. Dan, na een aantal keer gecontroleerd te zijn, volgt het verlossende woord, mama Denise mag het bad in. Het is inmiddels 14:15 uur in de middag.

De ontsluiting is nagenoeg volledig maar desondanks wil het niet lukken om de baby in bad geboren te laten worden, hoe hard mama Denise het ook probeert. Na een extra controle moet mama Denise helaas het bad weer uit; de ondergrond van het bad is in dit geval net te hard om het bekken voldoende ruimte te geven de baby erlangs te laten.

Terwijl Denise uit bad wordt geholpen, wordt in de kamer de baarkruk klaargezet. De baby moet ruimte krijgen om verder in te dalen zodat hij/zij makkelijk de draai kan maken om eruit te komen. Mama Denise doet zichtbaar haar best maar het wil nog niet helemaal lukken.

Verloskundige Amanda komt ook kijken en assisteren en na onderling overleg wordt besloten om mama Denise de laatste centimeters te helpen… en dan… om precies 15:51 uur klinkt er nog een korte kreet van pijn en ziet baby Davian het levenslicht! Mama Denise en papa Rupert halen opgelucht adem en sluiten de kleine jongen in hun armen.

Het was een lange, intensieve bevalling voor mama Denise maar zodra ze die kleine man zag, was ze alle pijn vergeten.

Pabien pabien met jullie hoopje geluk!